پرسید: دوستیم ؟                                    

گفتم: اره که دوستیم..                                   

گفت: تا کی؟                                                            

گفتم: دوستی که تا نداره!                                              

گفت: تا مرگ؟                                                   

 جواب دادم: گفتم که تا نداره !                                     

گفت: تا بهشت . گفتم یه تا بکش از این سر دنیا تا اون سرش     

ولی واسه ی من تا نداره.                                             

اون می خواست دوستیمون تا داشته باشه و هر چی می گفتم            

حرف هام رونمی فهمید و اخرش با تعجب گفت: مگه می شه؟   

بعدشم کمی فکر کرد و ادامه داد: بیا واسه ی  دوستیمون نشونه بذاریم..    

گفتم: تو بذار.                                                                  

گفت: شکلات. تو الان شکلاتت رو بده به من و منم شکلاتم رو می دم

 به تو. از این به بعد هم هر وقت همدیگرو دیدیم یه شکلات تو به من بده

و یکی هم من به تو ..                                                            

قبول کردم. هر بار که همدیگرو می دیدیم یه شکلات می گذاشتم کف دستش       

و اون شکلاتش رو به من می داد و زیر چشمی به هم نگاه می کردیم و این 

یعنی دوستیم .....                                                                

اره دوستیم؟؟!!!!!!!                                                              

هر بار من شکلاتم رو باز می کردم و با لذت تموم می خوردمش . اخ که  

چه طعمی داشت این دوستی ...!!                                                     

و اون با تعجب به من نگاه می کرد و شکلاتش رو می گذاشت توی یه صندوقچه   

که همراهش بود.                                                                                 

می گفتم: بخورش!                                                                     

می گفت: تموم می شه می خوام تا همیشه بمونه!                               

می گفتم: چیزی رو که هیچ وقت طعمش رو نچیشیدی چه جوری می تونی واسه  

همیشه نگهش داری؟؟؟                                                                

می گفت: با گذاشتن توی صندوقچه ! اخه اینا نشونه ی دوستیمون..         

یه روزی گفت: اومدم واسه خداحافظی دارم می رم سفر.        

نگران نباشی ها زود بر می گردم پیش تو و نشونه های دوستیمون.   

یه حسی بهم گفت اون دیگه بر نمی گرده . اخه حتی طعم یکی از نشونه های

دوستیمون روهم نچشیده بود..............!!                                       

و رفت و دیگه بر نگشت. اون از اولش هم می خواست بدونه تا کی؟!!         

فکر کردم چه خوب شد که همه ی شکلات ها رو خوردم و از خودم پرسیدم:         

راستی اون با کرور کرور شکلات نخورده می خواد چه کار کنه؟؟؟؟          

و یادم اومد این من بودم که همیشه اولین شکلات رو به اون می دادم .                  

اره عزیز دلم! باید بفهمیم دوستی اندازه و مقدار نداره..                          

رسم و رسوم و شرط و سروط نداره.توی عاشقی نمی شه دست روی دست گذاشت

و همیشه باید اول بود. عشق رو باید لمس کرد و بلعید...                              

عشق رو باید روی صندوق دلمون حک کنیم تا هیچ وقت پاک نشه .      

اخ که چه قشنگ این عشق....                    

مگه نه؟؟؟؟؟